Chocolade. Paracetamol. Penicilline. Soms levensreddend voor mensen, maar voor veel dieren… giftig. Als we alleen naar dierproeven hadden gekeken, waren deze middelen er nooit geweest.. En dat zet je toch aan het denken: Nu blijven er misschien net zulke doorbraken liggen, omdat we blijven testen op het verkeerde lichaam. 

Het klinkt ook onlogisch: stoffen testen in dieren om erachter te komen hoe ze werken in de mens. Hoewel we veel op elkaar lijken, is ons genetische materiaal ook heel verschillend. Mensen zijn geen muizen, en andersom. Zelfs verschillende mensen reageren anders op een medicijn, omdat ze van elkaar verschillen. Je kunt je vast voorstellen dat het verschil met dieren dus nog groter is!

Toch is dit lang de gedachte geweest: als het veilig is voor een dier, dan geldt dat ook voor de mens. En andersom: als het niks doet voor dieren, zal het ook wel niks betekenen voor de mens. Maar daarin schuilt een groot gevaar. Want deze denkfout zorgt ervoor dat we belangrijke doorbraken missen – de stoffen worden immers getest onder de verkeerde voorwaarden, in het verkeerde lichaam. Kun jij je voorstellen dat we om die reden chocolade hadden moeten missen, of andere voedingsstoffen die op dieren werden getest? Of essentiële medische stoffen die mensen beter maken – zoals penicilline, de basis voor onze huidige antibiotica? Als je alleen naar de reactie van dieren kijkt, die eraan kunnen bezwijken, zou dit nooit als behandeling bij de mens zijn gekomen. Onvoorstelbaar.